کاش میشد سرزمین عشق را در میان گامها تقسیم کرد

کاش میشد با نگاه شاپرک عشق را بر آسمان تفهیم کرد

کاش میشد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز کرد

کاش میشد با پری از برگ یاس تا طلوع سرخ گل پرواز کرد

کاش میشد با نسیم شامگاه برگ زرد یاس ها را رنگ کرد

کاش میشد با خزان قلبها مثل دشمن عاشقانه جنگ کرد

کاش میشد در سکوت دشت شب ناله غمگین باران را شنید

 کاش میشد بعد دست قطره هایش را گرفت تا بهار آرزو ها پر کشید

 کاش میشد مثل یک حس لطیف لا به لای آسمان پر نور شد

کاش میشد چادر شب را کشید از نقاب شوم ظلمت دور شد

کاش میشد از میان ژاله هاجرعه ای از مهربانی را چشید

 كاش میشد در جواب خوبها جان هدیه داد سختی و نامهربانی را ندید

کاش میشد با محبت خانه ساخت یک اطاقش را به مروارید داد

کاش میشد آسمان مهر را خانه کرد و به گل خورشید داد

کاش میشد بر تمام مردمان پیشوند نام انسان را گذاشت

کاش میشد که دلی را شاد کرد بر لب خشکیده ای یک غنچه کاشت

کاش میشد در ستاره غرق شد در نگاهش عاشقانه تاب خورد

کاش میشد مثل قوهای سپید از لب دریای مهرش آب خورد

کاش میشد جای اشعار بلند بیت ها راساده و زیبا کنم

کاش میشد برگ برگ بیت را سرخ تر از واژه رویا کنم

کاش میشد با کلامی سرخ و سبز یک دل غمدیده را تسکین دهم

کاش میشد در طلوع باس ها به صنوبر یک سبد نسرین دهم

کاش میشد با تمام حرف ها یک دریچه به صفا را وا کنم

کاش میشد در نهایت راه عشق آن گل گم گشته را پیدا کنم

من؟
من همانم ....
همان که سالهاست لحظه های سبز کودکی را تجربه می کند .
من ؟
من همانم ....
همان که سالهاست از لحظه های خالی از حضور روشن تو می گوید ، می خواند ، می نویسد ... و می گرید.
من ؟
من همانم ....
همان که سالهاست دیگر به کوچه همیشگی میعادگاه اقاقی و نسترن ، کوچه همیشگی چادر سفید و اسباب بازی ، کوچه همیشگی عروسک و آیینه و کوچه همیشگی خیس از ترنم باران پا نگذاشته است .
من ؟
من همانم ....
همان که هر گاه باران می آید چترش را می بندد و به سادگی یک پرنده خیس از ترنم غزل وار باران به کوچه پیچک پوش دلش سر می زند .
تو ...
راستی من برای که دارم از کوچه پیچک پوش دلم می گویم ؟
تو کیستی ؟
همجنسی از تبار باران ؟ یا همنفسی از همین آواره های این شهر بزرگ دود و نان حلال ؟
تو را می شناسم .
آری تو را می شناسم . شبی خسته ، از همین کوچه می گذشتی ...
یادم هست : باران می آمد و من که مثل هر شب رؤیاها ، تنها به دیدار کوچهء بن بست دلم آمده بودم تو را دیدم .
خسته می رفتی و من ...
من نگاهت می کردم .
باور کن به سادگی نگاه یک پرنده که از بالای آسمان به این زمین و انسانهایش نگریسته باشد... فقط نگاهت می کردم .
من مثل همیشه بی چتر ....
بی سرپناه ....
مثل تمام پرنده های این شهر بی پرنده ، آواره .....
تنها می رفتم . می رفتم تا به دنبال دفتر گمشده در خاطرات کودکی و تصمیم کبری که زیر همان درخت اقاقی همسایه جا مانده بود ، بگردم .
می رفتم تا آنسوی دیوار ، آنسوی همین کوچه پیچک پوش ، آنسوی خاطرات کودکی ، می رفتم تا آنسوی حضور تو ....
می رفتم تا سراغ از نشانی تازه تو بگیرم ....
نه ! می رفتم تا خودم را دوباره بیابم ... .
آخر نمی دانی .
نه ! تو نمی دانی که من سالهاست خودم را گم کرده ام .

تو نمی دانی که دیگر سالهاست فقط به خاطر این به این کوچه خالی نمی آیم که می ترسم خودم را پیدا کنم !
بگذار از اول دوره کنیم !
می ترسم ...
میترسم خودم را در گوشه ای از همین کوچه " تنها " پیدا کنم .
میترسم خودم را در حال سنگ زدن به تمام پرنده هایی که نیستند ، در حال سنگ زدن به این زندگی مرداب وار ، در حال سنگ زدن به شاعرانی از تبار دیوانه ها پیدا کنم . بگذار راستش را بگویم ...
می ترسم خودم را " بدون تو" پیدا کنم .
نگو مرا نشناختی که تو را بهتر از خود می شناسم .
می دانم که تو هم مثل من طاقت نگاههای نا آشناترینان با تبار شاعران دیوانه را نداری .
می دانم که در تمام این مدت با تمام رؤیاهایم همراه بوده ای اما ....
خودت ببین !
 

تورا به خدا
سوگند می‌دهند

!

....

!

,

...

!

...

آی سهراب  کجایی که ببینی حالا
      
      دل خوش مثقالی است
      
      دل خوش نایاب است
      
      توسوالت این بود
      
      دل خوش سیری چند
      
      من سوالم این است
      
      معدن این دل خوش
      
      تو بگو ای سهراب

       در کدامین کوه است
       
      در کدامین صحرا
      
      در کدامین جنگل
      
      راستی این دل خوش میوه ی زیباییست؟
      
      من شنیدم این دل
      
      بوی خوبی دارد
      
      مثل خون دل آن آهوها
      
      راستی ای سهراب
      
      نکند این دل خوش
      
      مثل آن مشک ختن
      
      نافه ی آهوییست
      
      شاید اصلادل خوش
      
      بوده یک افسانه
      
      چون در این عهد ندیدم دل خوش
      
      دم هر عطاری عده ای منتظرند
      
      مرد عطار به ایشان گفتست
      
      دل خوش می آید
      
      قیمت مثقالش
      
      جانتان میطلبد
      
      مردهامیگویند
      
      جان ما را تو بگیر
      
      دل خوش را به عزیزانمان ده
       
      مرد عطار فرورفته به فکر
      
      او چنین قیمت گفت

       تا کسی در پی این افسانه
      
      به در دکانش
      
      ننشیند شب و روز
      
      خود مرد عطار
      
      فکر می کرد ، دل خوش مثل
      
      نغمه های ققنوس
      
      بوده یک افسانه
      
      آی سهراب بگو  ، تو اگر میشنوی
      
      بکجا باید رفت  ، تادل خوش را دید
      
      عده ای می گویند ، دل خوش  ، مال و منال دنیاست
      
      دیگران می گویند ، دل خوش اینجانیست ، دل خوش آن دنیاست
      
      من بلاتکلیفم
      
      دل خوش گر پول است
      
      مردم ثروتمند ، پس چرا نالانند
      
      لب آنها خندان ، چشمشان گریان است
      
      آی سهراب تو از این دنیا ،رفته ای گو تو به ما
      
      دل خوش آنجابود ؟!
      
      چند بود ارزش آن
      
      مزه اش چیست بگو – مشتاقیم –
      
      حیف بین من وتو سخنی ممکن نیست
      
      ما ندیدیم دل خوش اما ، در پی اش می گردیم
      
      اگر آن را دیدیم ، ما به او میگوییم درپی اش می گشتی
      
      آی سهراب ... توهم .... اگر او رادیدی
      
      نبری از یادت مردم عهد مرا
      
      گو به این عهد سری هم بزند
      
      شاید اینجا ماند و ، دل ما هم خوش شد
      
      آی سهراب بخواب
      
      سرد وآرام و خموش
      
      چون که آرامش تو ،پر از زیباییست
      
      ما ولی می گردیم ،ما ولی می جوییم....

عشقبازی به همین آسانی است

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزان با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کارهموارۀ باران با دشت

برف با قلۀ کوه

رود با ریشۀ بید

باد با شاخه و برگ

ابر عابر با ماه

چشمه‌ای با آهو

برکه‌ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

و شب و روز و طبیعت با ما!

عشقبازی به همین آسانی است...

شاعری با کلماتی شیرین

دستِ آرام و نوازش‌بخش بر روی سری

پرسشی از اشکی

و چراغ شب یلدای کسی با شمعی

و دل‌آرام و تسلا و مسیحای کسی یا جمعی

عشقبازی به همین آسانی است...

که دلی را بخری

بفروشی مهری

شادمانی را حراج کنی

رنج‌ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

و بپیچی همه را لای حریر احساس

گره عشق به آن‌ها بزنی

مشتری‌هایت را با خود ببری تا لبخند

عشقبازی به همین آسانی است...

هر که با پیش سلامی در اول صبح

هرکه با پوزش و پیغامی با رهگذری

هرکه با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی

نمک خنده بر چهره در لحظۀ کار

عرضۀ سالم کالای ارزان به همه

لقمۀ نان گوارایی از راه حلال

و خداحافظی شادی در آخر روز

و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا

و رکوعی و سجودی با نیت شکر

عشقبازی به همین آسانی است...

کاش می شد که کسی می آمد

این دل خسته ما را می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب می اموخت

کاش می شد دل دیوار پر از پنجره بود

و قفس ها همه خالی بودند

آسمان آبی بود

و نسیم روی آرامش اندیشه ما می رقصید

کاش می شد که غم و دلتنگی

راه این خانه ما گم می کرد

و دل از هر چه سیاهیست رها می کردیم

و سکوت

جای خود را به هم آوایی ما می بخشید

و کمی مهر بانتر بودیم

کاش می شد دشنام

جای خود را به سلامی می داد

گل لبخند به مهمانی لب می بردیم

بذر امید به دشت دل هم

کسی از جنس محبت غزلی را می خواند

و به یلدای زمستانی و تنهایی هم

یک بغل عاطفه گرم

به مهمانی دل می بردیم

کاش می فهمیدیم

قدر این لحظه که در دوری هم می راندیم

کاش می دانستیم

راز این رود حیات

که به سر چشمه نمی گردد باز

کاش می شد مزه خوبی را

می چشاندیم به کام دلمان

کاش ما تجربه ای می کردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم از دل

همدلی کردن را

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لبهای همه دور شده ست

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم

قبل از آنیکه کسی سر برسد

ما نگاهی به دل خسته خود می کردیم

شاید این قفل به دست خود ما باز شود

پیش از آنکه به پیمانه دل باده کنند

همگی

زنگ پیمانه دل می شستیم

کاش در باور هر روزه مان

جای تردیدنمایان می شد

و سوال که چرا سنگ شدیم؟

و چرا خاطر در یایی مان خشکیده ست؟

کاش می شد که شعار

جای خود را به شعوری می داد

تا چراغی گردد دست اندیشه مان

کاش می شد که کمی آیینه پیدا می شد

تا ببینیم در آن

صورت خسته این انسان را

شبح تار امانت داران

کاش پیدا می شد

دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود خاطره ان پیمان

و کسی می آمد و به ما می فهماند

از خدا دور شدیم

......

"کاشکی"واژه درد آور این دوران است

"کاشکی"جامه مندرس امیدی است

که تن حسرت خود پوشاندیم

کاش می شد که کمی

لا اقل

قدر وزن پر یک شاپرکی

مهربانتر بودیم

کدام واژه مرا تا عروج "ما"می برد؟

اگر تو نبودی سلام را که به لبخند پاسخش می داد ؟

نگاه منتظرم راه بر نگاه که می بست؟

ز پشت پنجره چشمان من که را می جست؟

اگر"تو"نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟

سرای خاطره ام راز دار که می بود؟

اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که آغاز می توانستم؟

اگر تو نبودی فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای "تو"ورد لب می شد؟

اگر تو نبودی دل غمدیده را چه کس می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه آتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر تو نبودی به شوق که آغاز می توانستم؟

به کوی که پرواز می توانستم؟

تو را به جان سپیده تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه گندم تو را به سوره مریم

تو را به نازکی خواب یک بنفشه زیبا

تو را به بارش باران تو را به آبی دریا

تو را به پاکی کوثر تو را به عمر شبنم بی تاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به جان شقایق تو را به لاله تب دار

تو را به گرمی آتش تو را به لحظه دیدار

تو را به هق هق آرام و بی صدا سوگند

بمان

بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند

بمان که گر تو بمانی هزار خواهد خواند

بمان بهانه بودن بمان دلیل سرودن

بمان امید شکفتن

که گر "تو"بمانی

دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند

برای باور فردا شبانه خواهم راند

بمان که من به شوق بودن با تو

به آفتاب روشن فردا سلام خواهم داد

بمان که گر تو بمانی

امید خواهد ماند

من بی‌تو در غریب‌ترین شهر عالمم
بی من  تو در کجای جهانی که نیستی؟